domingo, 4 de enero de 2009

Asumir y enfrentarse a la pérdida


Hoy hablaré del dolor de la pérdida de un ser al que amas.
El post de mi amiga María y algo que hablamos estos días me ha ayudado a tomar la decisión de contar mi experiencia, ojalá te valga de algo y poco a poco te liberes de tu angustia…
La pérdida es tan dolorosa e insoportable que parece que te quema el alma, sientes que tú también mueres un poco o un mucho… por eso hay que enfrentarse a ella lo antes posible para no prolongar la agonía…
Hay que pensar en la gente que nos quiere y en nosotros mismos…tenemos que sanearnos y cuidar a los que quedan.
Después de la muerte de mi marido, mi gran temor era a volverme loca, a aislarme, a hacerme una resentida o simplemente a autocompadecerme.
Era Agosto del 2000, concretamente el día 7…así que estaba de vacaciones hasta el 1 de septiembre… tenía tiempo… lo primero que hice es repartir sus cosas según lo que yo creía que a él le gustaría y a la vez sentía que repartía trocitos de su alma.
Pasee toda mi ciudad, una y otra vez, tenía que enfrentarme a los recuerdos que cada esquina me traía, tenía que normalizarlo, pasar la primera vez era angustioso, no podía controlar el llanto y llegaba a casa agotada y tensionada… pero al día siguiente volvía a lo mismo… me costó una semana de ejercicio el poder asumir que él ya no me acompañaría más… los lugares no son nada, lo importante es lo vivido, los recuerdos, y eso siempre los tendría.
A finales de agosto operaron de apendicitis a uno de mis sobrinos, mi familia no quería que fuese a visitarlo por lo que supondría de trastorno emocional enfrentarme al lugar donde se había desencadenado el principio del fin. Pero fui, y nada de ascensores… es cierto, la primera vez que pasé por la planta de la UVI casi me desmayo del dolor, pero subí y bajé tantas veces hasta que he sido capaz de olvidarme en que planta estaba…eso sí, acabé con tantas agujetas que duraron semanas.
Estas agujetas, sumadas a muchas otras duraron más de un año. Dormía apenas nada, me refugiaba en mi trabajo y ahora que lo pienso, no entiendo como mi cuerpo y mi mente lo han soportado. Pero me ha hecho fuerte.
He estado tres años sin poder escuchar música, todo me hacía referencia a él y no quería pasarme el día llorando… era algo que tenía pendiente todavía… pero un día, aprovechando que estaba sola en casa, empecé a escucharla, lloré mucho… pero a medida que lloraba iba liberando mi angustia e iba asumiendo mi soledad.
Hay algo que todavía no he recuperado, ir al cine sola, lo he intentado, pero la vez que lo he hecho he sentido tanta ansiedad y me he encontrado tan ahogada que salí de la sala y no he vuelto. Pero volveré a hacerlo, aunque solo sea para demostrarme que sí puedo .
Llega Diciembre… y empieza con una riada , el agua entra en mi jardín y tal y como se desencadenaban las cosas creía que perdería mi casa, pero no… no ha tocado a la casa, hay cuatro escalones para subir al porche, y el agua se ha quedado en el tercero.
Llegan las Navidades, y yo le tenía mucho miedo… me apetecía quedarme dormida y despertarme en Enero… no quería reuniones familiares y todas esas cosas… pero no he podido convencer a mi familia, y ante la posibilidad de que desembarcaran todos en mi casa me fui a la de mis padres, cenamos y de alguna manera marcamos lo que serían las siguientes, con naturalidad hablamos de quien faltaba, la emoción estaba en el ambiente. Aquella noche dormí mucho, estoy convencida que en algún momento alguien me echó una pastilla o lo que fuese para dormir, Fernando, mi sobrino el mayor , se acostó conmigo, me gastó un sinfín de bromas… pero no recuerdo mucho más.
A veces pienso en como serían las cosas sin aquellos grandes esfuerzos… es cierto, he estado meses y meses somatizando en alergias cutáneas de tipo emocional… pero todo eso ya ha pasado…
He escrito mucho, pero lo rompía todo o lo quemaba… me daba pudor… pero hace poco he decidido que no romperé nada más y noto que la liberación es mayor.
Se me quedan muchas emociones y cosas en el tintero… pero por hoy ya es suficiente, un día quizás os cuente como ha sido el “momento” de enfrentarme a lo irreversible, a saber que se iba.
Perdonad este post, pero María necesita saber que tiene que asumir la pérdida física de su madre, que tiene que retomar el disfrutar de los lugares compartidos con ella, que quizás, si los ve como un refugio de paz los miedos se irán marchando. Y saboreará los recuerdos que nunca se irán.

sábado, 3 de enero de 2009

Estoy cansada y dolorida...


Estoy cansada y tengo el cuerpo dolorido…supongo que poco a poco esto se aliviará…

ESTOU CANSA…
Cansa de loitar,
e cansa de non loitar.
Cansa de ir cara adiante,
cansa de quedarme atrás,
e ás veces de nin tan sequera estar.
Cansa de berrar,
e cansa de calar.
Cansa de non pedir,
cansa de dar,
e… cansa de non dar.
Cansa de idealizar
e cansa de soñar.
Cansa de propósitos non cumpridos
e cansa de responsabilidade.
Cansa do autocontrol
E cansa da miña espontaneidade.
Cansa do escuro
e cansa da claridade,
e… cánsome de descansar
e cánsame tanta contrariedade.
Quero non estar cansa,
e quero cansarme de estar cansa.
E ás veces non quero,
e outras non recordo o que quero…
Desacougo, dúbida…
pero … amainará.

ESTOY CANSADA…
Cansada de luchar,
y cansada de no luchar.
Cansada de ir hacia adelante,
cansada de quedarme atrás,
y a veces cansada de ni siquiera estar.
Cansada de gritar,
y cansada de callar.
Cansada de no pedir,
cansada de dar
y… cansada de no dar.
Cansada de idealizar
y cansada de soñar.
Cansada de propósitos no cumplidos
y cansada de responsabilidad.
Cansada del autocontrol
y cansada de mi espontaneidad.
Cansada de lo oscuro
y cansada de la claridad,
y … me canso de descansar,
y me cansa tanta contrariedad.
Quiero no estar cansada,
y quiero cansarme ya de estar cansada.
Y a veces no quiero,
y otras no recuerdo lo que quiero…

Zozobra, duda …
pero amainará.

viernes, 2 de enero de 2009

Mucho mejor...


He amanecido mucho mejor, la tos apenas me molesta ya… he dormido mucho y tranquila…
Estoy tomando un jarabe e “ibuprofeno pensa” para los dolores de cabeza y musculares, pero lo más efectivo quizás haya sido un remedio casero que me ha aconsejado María, se calienta leche con una cebolla pelada y cortada por la mitad, yo he dejado que la leche hierva, la he colado y endulzado con miel, funciona!!! Usadlo cuando lo necesitéis y podéis dejar en la habitación media cebolla… ni huele mal ni es difícil de tomar. Gracias María.
Sigo con la sensación de que no sé en que día estoy, pero eso quizás sea simplemente por la cantidad de días diferentes y festivos de las dos últimas semanas… qué mal llevo yo lo de contabilizar el tiempo…
Dejaré pasar el día…

jueves, 1 de enero de 2009

El paso...


Se ha ido 2008 y ha venido 2009… No ha sido mi mejor noche, ni el mejor día… ayer he tenido un día tranquilo… pero cuando se acercaba la cena, empecé a toser, me encontraba mareada y sin saber el porqué mi organismo reaccionó con una gran diarrea…No he tomado las uvas… pero eso no me ha importado, me ha dolido preocupar a mi gente, eso sí…
He dormido poco y mal pero he dado un largo paseo por el monte, necesitaba respirar, no hacía frío, pero la atmósfera estaba húmeda y pesada…
Me molestaba el ruido y las conversaciones … pero aún así, he estado con quien más quiero, así que no puedo quejarme.
Con uvas o sin uvas he comenzado el año y ya no es poco…
No he querido fallar hoy a mi blog… aunque me cuesta un poco coordinar y darle profundidad a mis ideas…
Pero aquí estoy…

miércoles, 31 de diciembre de 2008

Saudade...



Acaba el año y sientes que parte de lo que ha quedado en el camino te sigue siendo necesario… que sigue formando parte de ti, que aunque sigas forma parte de lo que te gustaría tener…
A veces me conformo con una estrella, y otras… me desespero porque me gustaría tocarla, abrazarla, susurrarle mis confidencias, decirle que la quiero… pero la estrella está tan alta que o no me oye o simplemente quiere que siga mi camino sin tener que amarrarme a su luz.
Y mientras… yo espero.

SAUDADE
Saudade do que foi e do que puido ser e non foi.
Saudade de sorrisos e complicidades.
Saudade de agarimos e tamén das diferencias.
Saudade de camiños comúns.
Saudade de soños e proxectos.
Saudade do tempo que non existiu.
Saudade de suores e camiños.
Saudade de anaquiños teus.
Saudade dos silenzos e dos pensamentos comúns.
Saudade e máis saudades de ti.
Un ti real e á vez un ti ensoñado.
Saudade de rúas e beirarúas camiñadas.
Saudade, doce xa, porque así ti o desexarías.
Ti, forza e empuxón constante…
Ti, imaxe na alma.
Ti, vida compartida.
Ti, compañeiro, amigo e amante.
De TI teño saudade.
Saudade dos mares compartidos,
saudade das areas pisadas,
saudade dos faros visitados,
saudade de estrelas contadas,
saudade de montes paseados,
saudades de tantas e tantas cousas…
Saudade das imaxes esquecidas.
Saudade do sol pousándose en Cabo Udra,
Saudade do submarinista que se esquecía de volver a terra
e saudade dos meus refungares…

SAUDADE, SÍ, pero…forza para o hoxe e o devir.

AÑORANZA y NOSTALGIA
Nostalgia de lo que fue de lo que pudo ser y no ha sido
Nostalgia de sonrisas y complicidades.
Nostalgia de caricias y también de las diferencias.
Nostalgia de caminos comunes.
Nostalgia de sueños y proyectos.
Nostalgia del tiempo que no existió.
Nostalgia de sudores y caminos.
Nostalgia de trocitos de ti.
Nostalgia de los silencios y de los pensamientos comunes.
Nostalgia y más nostalgias de TI.
Un Tú real y a la vez un Tú ensoñado.
Nostalgia de calles y aceras caminadas.
Nostalgia, dulce ya, porque así tú lo desearías.
Tú, fuerza y empujón constante…
Tú, imagen en el alma.
Tú, vida compartida.
Tú, compañero, amigo y amante.
De Ti tengo nostalgia.
Nostalgia de mares compartidos,
nostalgia de arenas pisadas,
nostalgia de faros visitados,
nostalgia de estrellas contadas,
nostalgia de montes paseados,
nostalgia de tantas y tantas cosas…
Nostalgia de imágenes olvidadas.
Nostalgia del sol poniéndose en Cabo Udra.
Nostalgia del submarinista que se olvidaba de volver a tierra
y nostalgia de mis enfados…
NOSTALGIA, SÍ, pero… fuerza para el hoy y el devenir.
Isabel